Zelfbescherming of ongebreidelde irritatie?

Zo'n vijftien jaar geleden maakte ik kennis met Facebook, destijds een van de populairste platforms op het gebied van sociale media. En wat was het in het begin leuk!

Ik legde contact met veel bekenden en deelde volop foto's en verhalen. Later kwamen daar mensen bij met wie ik in het echte leven nog nooit een ontmoeting had gehad, maar met wie ik wel een klik had. In rap tempo volgden andere sociale media.

Toen ik nog in Almere woonde, startte ik een buurtgroep op Facebook. Deze groeide uit tot meer dan 3.500 leden. Uiteindelijk droeg ik het beheer van deze groep over.

Na mijn verhuizing naar het Friese Warns begon het weer te kriebelen. Dit keer richtte ik een dorpsgroep op, die eveneens groeide naar een respectabel aantal van 1.220 leden. Die aantallen zijn in verhouding logisch: de Almeerse wijk Tussen de Vaarten-Noord telde zo'n 16.000 inwoners, terwijl Warns de 750 nauwelijks overstijgt.

In de loop der jaren veranderde de sfeer op Facebook. Vooral de laatste tijd begon ik me er steeds meer aan te storen. Wanneer je de hoofdpagina opende, moest je je eerst door een reeks advertenties worstelen, gevolgd door 'vermakelijke' video's (aldus de makers), om dan eindelijk een bericht van een bekende tegen te komen. Ook de oplichtingspraktijken via Messenger en WhatsApp, beide onderdeel van moederbedrijf META, zijn bekend. Hoewel de technologie om dit tegen te gaan ongetwijfeld aanwezig is, gebeurde het niet. Sterker nog, Facebook besloot enige tijd geleden berichten te laten screenen door kunstmatige intelligentie (nou ja, intelligent?).

Na een brand in het dorp, waarbij goede kennissen van ons betrokken waren, plaatste ik een foto van de bewoonster die haar hond omhelsde. Het dier had in de nacht van de brand alarm geslagen, waardoor ze tijdig wakker waren geworden en veilig het brandende huis konden verlaten. Wat gebeurde er direct daarna? Het bericht werd door de kunstmatige 'domheid' van Facebook bestempeld als 'dierenmishandeling', met een ban van enkele dagen tot gevolg. Mijn bloed kookte.

Het plezier dat ik aan Facebook beleefde, nam zienderogen af. Tot ik onlangs via Messenger een bericht van een dorpsgenote ontving. Het bericht meldde een vermeende samenwerking tussen de Postcodeloterij en Facebook, waarbij je kon deelnemen en zij al €700.000 zou hebben ontvangen. Het was overduidelijk een geval van een gehackt account en een poging tot oplichting. Ik maakte een screenshot en deelde dit ter waarschuwing in de dorpsgroep. En wat gebeurde er?

Inderdaad, ik kreeg een ban van een dag wegens een vermeende poging tot oplichting. Mijn geduld was op. Ik zat echter met een dilemma: de dorpsgroep. Ik kon niet zomaar een groep met 1.220 actieve leden opheffen. Uiteindelijk vond ik een jonge vrouw die het beheer wilde overnemen. Nadat ik het beheer had overgedragen, verliet ik de groep. Daarna ging het snel. Accounts werden opgeheven en apps verdwenen van zowel computer als smartphone. Weg waren Facebook, Messenger, Instagram en LinkedIn. Er daalde een enorme rust over me neer.

Alleen WhatsApp bleef behouden. Helaas zijn (nog) niet veel mensen bereid de overstap te maken naar het veiligere Signal of Telegram. Maar daar kan ik mee leven, ook al is WhatsApp eveneens een product van META.

Dit alles vond enkele dagen geleden plaats. Mis ik het? "Oh, dat hou je nooit vol," en "je komt vast terug," zeiden vrienden, die dachten me te kennen.

Als Schorpioen neem ik echter nooit een genomen beslissing terug. Ik geniet van de herwonnen vrijheid en voel me bevrijd van de ketens van een onbetrouwbaar fenomeen.

Zoals ik al aangaf, dit besluit is persoonlijk en geen advies. Plotseling heb ik veel meer tijd voor mijn ambassadeursschap bij Slachtofferhulp.

Bestaat er een wereld zonder bepaalde media?

Na het besluit eenmaal te hebben genomen om op Facebook 48 uur op zwart te gaan, was het vervolg eigenlijk vanzelfsprekend. Niet meer vastgezogen te worden door het schermpje van je smartphone is een verademing. Bovenstaande vraag kan ik dan ook naar eer en geweten beantwoorden met een volmondig "JA, en het is nog lekker rustig ook."

Eerlijk gezegd had ik verwacht dat het veel moeilijker zou zijn. Dat viel dus best wel mee. Wat je eenmaal los van Facebook wel merkt is hoe afhankelijk de huidige maatschappij van dat medium is geworden. Best wel eng hoor. Je mist nu uitnodigingen van events die alleen op Facebook worden gepubliceerd. Het zij zo. Aan de ene kant vervloekt men Facebook om de privacy inbreuken, aan de andere kant zit men er met kop en kont aan vast.

Alleen Twitter, Instagram en LinkedIn gebruik ik nog. Dat bevalt me prima moet ik zeggen. Een terugkeer op korte termijn naar Facebook is dus niet te verwachten. Sorry. Heb al de nodige signalen mogen ontvangen dat men me mist. 'k Heb dus best wat teweeg gebracht blijkbaar. Dus niet direct uit het oog uit het hart. Doet me goed te merken.

Er is nog een vorm van media waar ik het even met je over wil hebben. Er is nogal wat te doen geweest over de keuze van voordracht voor de volgende lokale omroep in Almere. En nu?
Je hoort al enige tijd niest meer over, en geen haan die er naar kraait. Komisch toch? Je zou zeggen dat het dan ook niet gemist wordt en de gemeente dat geld in haar zak kan steken.
Bij wijze van spreken dan he. Ik weet ook wel dat dat geld niet bij de gemeente vandaan komt maar uit Den Haag. De gemeente speelt alleen een rol als doorgeefluik na het bedrag vanuit Den Haag eerst flink te hebben afgeroomd. Missen jullie een lokale omroep? Ben eigenlijk wel benieuwd naar de reacties. Ik hou het even kort dit keer. Abonneer je op dit blog, dan hoef je niks meer te missen. Oh, en reageren mag ook! Fijne dag verder, enne... kijk niet te vaak op je schermpje. Zo spannend is Facebook nou ook weer niet. Ik spreek uit ervaring. Zo, en nu ontspannen en eens kijken wat er op de lokale TV is vanmiddag. Doeii

Het vlammetje dooft

Onlangs was ik het belerende vingertje van Facebook vrienden op Facebook zo zat, dat ik besloot 48 uur op zwart te gaan. Twee dagen géén Facebook. Maar wat gebeurde er na die twee dagen?

Heb er lang over nagedacht. Tijdens die twee dagen werd er niet om de zoveel minuten op de smartphone gekeken, werd ik rustiger en begon zelfs weer een boek te lezen. Wat een verademing. Via andere kanaal kreeg ik ineens een bericht door dat de Gemeente Almere schaamteloos een club vrijwilligers aan het promoten was die hielpen bij problemen, advies gaven etc. Juist dat wat ik met mijn bedrijf al jaren deed. Eerder de Gemeente al eens aangesproken over de gesubsidieerde broodroof door De Schoor. En nu ging de gemeente het zelf doen? Ik was er klaar mee.
Het vechten tegen rechtsongelijkheid gaat je niet in de koude kleren zitten en zet toch geen zoden aan de dijk, zeker niet in het arrogante Almere.

Als kleine zelfstandige is het zo vrijwel niet meer te doen te overleven. En dat komt hard aan. Uit al mijn berichten valt tussen de regels door te lezen dat we aan het einde van ons Latijn zijn. Er is nog een buffer voor zo'n 4 maanden en dan moet ik mijn bank gaan vertellen dat we de hypotheek waarschijnlijk niet meer kunnen opbrengen. En dan laat de overheid je vallen. Bedankt, u kunt wel gaan.

Het maakte het besluit makkelijker, het vlammetje is nu snel aan het doven. Vrienden en die zich zo noemen, mijn Facebook gaat blijvend op zwart!
Dat is te zeggen, het prive account. Moet het wel aanhouden voor de zakelijke pagina's van Persbureau Almere, PC Prive Support en Open Coffee Almere. Voorlopig blijven WhatsApp, Instagram en Messenger nog wel actief. De kans is groot dat ik overstap op Telegram of Signal.
Stap nu over op Twitter en LinkedIn, ben wel een beetje klaar met dat Facebook.
En mis je me echt? Ik ben nog altijd te bellen of te mailen. Zo, en nu weer de vacatures nakijken of er wat leuks bij zit, moet weer structureel geld binnen komen. Bedankt voor alles en het gaat jullie goed.