De angst regeert

Mijmerend over de gebeurtenissen van afgelopen week kan ik maar een conclusie trekken. En die verklaart veel, maar stemt ook somber. Want de angst regeert op alle fronten. Tijdens een gesprek bij STIPP Almere waar meerdere personen bij aanwezig waren, borrelde het op. Gespreksonderwerp was de GGZ in combinatie met het UWV. Nu heb ik zo'n 15 jaar geleden te maken gehad met dit vaak onmenselijke instituut wat het UWV vaak blijkt te zijn. Heb altijd van die periode geroepen dat ik er wel een boek over zou kunnen schrijven. Nooit gedaan overigens. Maar het was ontluisterend te merken dat er in die 15 jaar in de behandeling van mensen weinig tot niets is veranderd.

Namens het UWV was echter een medewerker aangeschoven die het begreep. Zo'n medewerker waarvan je stilletjes hoopt dat er meer van bij het UWV werkzaam zijn. Hij schrok zichtbaar van mijn verhalen en herkende inderdaad veel van de gebeurtenissen.En dat na 15 jaar.
Er waren meer mensen uitgenodigd om hun (GGZ) verhaal te doen, maar veel mensen durfden niet aan het gesprek deel te nemen. Dit uit angst voor represailles vanuit het UWV. Er werd door de UWV-medewerker toegegeven dat er veel collega's waren die zich streng aan de regels hielden en niet naar de persoonlijke omstandigheden van de cliënt. Niet omdat ze van natuur pennenlikkers zijn, maar omdat ze bang zijn op de vingers getikt te worden door hogerhand. Weer die angst.

Maar ook bleek uit een verhaal van de medewerker dat zelfs leidinggevende zich niet flexibel durven op te stellen, door dezelfde angst als de medewerkers onder hen. Ook boven leidinggevenden staan mensen die tikken kunnen uitdelen. Kortom, veel mensen zijn in de greep van een vaak verlammende angst. Is dat overdreven? Nee, ik denk het niet.
Zelf zitten we in een situatie waar de angst regeert. Het vreemde is, waar de angst voor bestaat heeft (nog) niet plaatsgevonden. Je zou je dus moed kunnen inspreken door jezelf af te vragen of die angst dan wel reëel is, maar hij is er wel!

Ook gisteravond, tijdens de Pareltjesborrel bij Weet Hoe Je Leeft, werd ik door een aanwezige vriendin op de vingers getikt. Door het idee gedreven me te willen helpen, kwam ook zij met de wijsheid 'de angst voor de angst'. Een intrigerend gegeven. Ja, angst bestaat, maar ik realiseer me nu ook dat angst juist verlamd. En waarvoor? Is de angst dan terecht? Eerlijk gezegd, nee. Hetgeen waar je bang voor bent is dat al gebeurd dan?

Kortom, angst is een menselijke eigenschap die meer lastig dan handig is. Vaag staat me bij ooit gelezen te hebben dat angst ons vroeger behoedde voor gevaarlijke situaties die reëel waren. Een mooi voorbeeld is hoogtevrees, iets waar ik zelf last van heb. Ben ik ooit van een grote hoogte gevallen? Nee, gelukkig niet. Maar zet me in het WTC niet voor het raam op de hoogste verdieping. Brrrr. We praten het onszelf aan, dat is nog het vreemdste aan het fenomeen.
Het is een onderwerp waar je op verschillende manieren op kunt reageren en over kan nadenken. Doe je dat zelf wel eens? Laat het eens weten in de reacties.

Langzaam maakt angst plaats voor hoop

De gemoederen raken oververhit wanneer het bekend wordt dat er zo'n dertig statushouders in onze wijk Tussen de Vaarten zouden komen wonen. De vlam slaat in de pan wanneer blijkt dat een brief van de Gemeente aan omwonenden niet op tijd is bezorgd.

Vanavond was het onderwerp op de agenda van de Almeerse Politieke Markt gezet door de PVV. Ondanks een drukke week besloot ik de bijeenkomst bij te wonen. Het werd een emotionele avond.
Los van mijn functies binnen en buiten de wijk was ik daar vooral als mens. Het besluit om er open en zonder vooroordelen te gaan luisteren was snel gemaakt. Door deze beslissing kon ik ongekleurd door eerder gevormde meningen aanwezig zijn.

Er waren twee insprekers, ik zal echter de namen niet noemen. De eerste inspreker die van de voorzitter het woord kreeg was een oudere bewoner. Niet gewend aan het in het openbaar spreken was zijn verhaal wat hakkelend. Juist daardoor kreeg je al snel het gevoel dat het verhaal dat aan het papier was toevertrouwd recht uit zijn hart kwam. Kort samengevat was zijn betoog ingegeven door angst. Angst voor het onbekende. Angst door de berichten die ons dagelijks bereiken door de media. Daar moet je geen oordeel over vellen. Die angst is voor hem en de bewoners die hij vertegenwoordigde reëel.

De tweede inspreker was een jonge vrouw van buitenlandse afkomst. Haar verhaal was kort en krachtig. Met volle stem verhaalde ze over hoop en vooral liefde. De tegenstelling die in onze huidige maatschappij wortel heeft geschoten, had niet beter verwoord kunnen worden dan door deze twee insprekers. Angst en liefde. Beiden gemeend, beiden vanuit het hart.

Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Waarom zo veel argwaan? Waarom geen liefdevolle toenadering? Waarom geen begrip voor elkaars gevoelens? Pas wanneer op deze vragen een eerlijk antwoord komt, zal er saamhorigheid zijn. Maar daarvoor moeten beide partijen elkaar de hand reiken. Mensen die handelen uit angst zullen deze angst eerst moeten overwinnen voordat ze de uitgestoken liefdevolle hand kunnen accepteren.

Terug naar de Politieke Markt van vanavond. De wethouder liet blijken naar de angstige bewoners te hebben geluisterd. De pilot zal opnieuw worden bekeken en worden aangepast. Meerdere opties werden genoemd. Opties die de angst moeten wegnemen of op zijn minst moeten verminderen. Wanneer dat lukt, ja dan komt het moment dichterbij dat de aangereikte hand wordt gepakt en geschud. Als men elkaar dan ook diep in de ogen kijkt, zal de saamhorigheid waar velen naar verlangen een feit zijn. Ik heb nog steeds hoop dat liefde het van angst zal winnen. Wat denk jij?