Het grote missen begon 35 jaar geleden

C.M. Struik-Hendriks 12-09-1926 | 22-01-1982

Vandaag is het op de kop af 35 jaar geleden. De dag na de 22e verjaardag van Wil, mijn vrouw. Mama had een paar dagen in het ziekenhuis gelegen met een veel te hoge bloeddruk. Omdat ze zich wat beter voelde en ze op de verjaardag van Wil wilde zijn, vroeg ze of ze eerder het ziekenhuis uit mocht. Dat werd toegestaan. Tijdens de verjaardag in ons huisje in Almere zat ze wat in gedachten en stilletjes in een stoel. Maar ze was er wel.

De dag er na, dus nu op de kop af 35 jaar geleden, zaten Wil en ik samen met nog een collega en zijn vrouw, op visite bij een andere collega in de Bijlmermeer, nu Amsterdam Zuid-Oost. Het was gezellig en de tijd vloog om. Wat later op de avond bekroop me een raar gevoel. Ik kreeg een dwingende behoefte om even naar huis te bellen om te vragen hoe het met mama ging. Ik zonderde me wat af en belde naar huis. Het was niet de stem van mijn moeder die ik hoorde, ook papa nam niet op. De stem aan de andere kant van de lijn herkende ik als die van een tante, een zus van mama, die zelden op visite was. "Hoe gaat het met mama," vroeg ik haar. Het was even stil aan de andere kant van de lijn... en toen: "kom maar gauw naar huis Henk...." meer niet.

Ik onderbreek het gesprek met de collega's en snel trekken Wil en ik onze jas aan. Hoe ik van de Bijlmermeer naar de Stolwijkstraat ben gereden weet ik niet meer, het ging in een waas aan me voorbij. Thuis aangekomen tref ik in de huiskamer iedereen met betraande ogen aan. Mijn grootste vrees werd bewaarheid. Die avond stierf mijn moeder thuis op 55-jarige leeftijd, één dag na de verjaardag van Wil die ze nog zo graag had bezocht. Het is cliché maar ik mis haar nog elke dag. Nooit meer haar armen om me heen, nooit meer haar stem horen. Raar, maar nu als 60-jarige is het gemis nog steeds groot zo niet groter geworden.

Later hoor ik wat er die dag is voorgevallen. En weer kookt mijn bloed als ik het terughaal in mijn herinnering. De nacht na de verjaardag van Wil is ze een paar keer uit bed gekomen. Ook gevallen vertelde mijn vader. Die dag werd ze steeds stiller. Mijn vader vertrouwde het niet en belde de huisarts. Dezelfde huisarts die wist dat ze net uit het ziekenhuis ontslagen was na de behandeling voor hoge bloeddruk. Vol ongeloof hoor ik het mijn vader zeggen: "Geef haar maar een aspirientje," had de huisarts gezegd. Hij weigerde te komen. Geïrriteerd belt mijn vader een andere arts. Deze springt op haar fiets en snelt naar ons huis. Ze onderzoekt mama en vertrouwt het niet. Ze belt om een ambulance. Als de ambulance de straat in komt rijden, blaast mama haar laatste adem uit na naar haar buik te hebben gegrepen. Door de hoge bloeddruk is een grote ader in haar buikholte, weet niet meer zeker of het de aorta was,  verzwakt en nu gesprongen.

Als ik dit schrijf komt alles weer boven. Het besef dat ik zelf nu ouder ben dan haar, maakt dat ik me steeds meer bezig hou met het komende einde. Ik realiseer me dat ieder dag een geschenk is waar je vol op van moet genieten. Het kan zo maar over zijn. Ik schud de herinnering weer van me af en sta op vanachter de computer. Even mijn vrouw en dochter knuffelen.....

Zij die wij liefhebben en verloren, zijn niet meer waar zij waren, maar altijd waar wij zijn.

Ineens komt het besef "je wordt ouder papa..."

Na het opruimen van de werkkamer heeft de opruimwoede mijn hoofd nog niet verlaten. Sterker nog, ik begin het zelfs leuk te vinden, erg hé...
De opruimactie van de kamer is uitgebreid beschreven op Facebook. Toch vind ik dat geen prettig medium voor langere verhalen. Vandaar maar weer eens mijn toevlucht genomen tot het vertrouwde Blogger.

Maar terug naar het nu. Jarenlang heb ik ze gekocht en verzameld, muziekdragers. Zo ontstonden er hele verzamelingen singles, Lp's en later Cd's. De singles hebben al heel lang geleden het pand verlaten. Soms nog wel eens spijt van maar ach, wat een ruimte kostte dat. Wat nooit is weggedaan zijn de Lp's. Niet omdat ik dat niet wil, maar er zitten nu eenmaal Lp's tussen die nog nooit op cd zijn uitgebracht. Om bij de laatste te blijven, de verzameling cd's is aanzienlijk. Maar Henk, draai je ze nog wel eens dan...?" Met het schaamrood op de kaken moet ik eerlijk bekennen.... nee!

Hoewel ik helemaal gek ben van muziek, heb ik de moderne tijd omarmt en gebruik Spotify Premium. Toch blijven ook de Cd's trekken. De eerlijkheid gebied me te vertellen dat ook ik de mening ben toegedaan dat een lp, het oude vinyl, meer emotie losmaakt. Ieder krasje en tikje verteld zijn eigen verhaal, heerlijk. Dat mis je op de steriele Cd's. Maar zo maar weg doen..... ik kan het (nog) niet over mijn hart verkrijgen. Dus project cd kast is gestart!

Een begin is gemaakt, maar ik zal nog een lange weg te gaan hebben. Door middel van Windows Media Player ben ik de Cd's stuk voor stuk aan het rippen naar 320 kbps MP3'tjes. Er zullen vast wel professionelere en/of betere manieren zijn, maar dit voldoet prima. Zo ontstaat er een digitale database van muziek van zeer uiteenlopende muziekproducties. En dan besef je ineens dat je ouder wordt.

Muziek is emotie en ik ben daar blijkbaar heel gevoelig voor. Iedere klank brengt me terug naar vroegere tijden en langzaam maar zeker komen al lang vergeten herinneringen weer naar boven. En dat zijn er vele. Hoewel ik natuurlijk een persoonlijke voorkeur heb kan ik zeggen dat ik wel van alle muziek hou. Ligt er wel aan of ik in de stemming ben. Zo kan ik het ene moment genieten van snoeiharde rock en dan weer van een klassiek stuk, Door mijn zoon en zijn kornuiten ben ik zelfs hardstyle gaan waarderen. Of meer... de passie van velen voor deze muziekstroming. Helaas heeft deze scene te kampen met een vooroordeel en slechte verhalen. Drugs gerelateerd veelal. Organisatoren van evenementen doen er werkelijk alles aan om dit tegen te gaan, maar inderdaad, het komt voor. Maar ach... dronken wij op een avondje stappen in de disco niet iets te veel baco's en stapten toen rustig achter het stuur....? Nou dan...

Het rippen gaat ondertussen gewoon door en in mijn headset klinkt de muziek van Silence & Romance Vol.1 CD 3, om precies te zijn "You Don't Bring Me Flowers" door het Johnny Pearson Orchestra. De Country Greats heb ik net afgesloten. Het leuke en eigenlijk ook wat verslavende is, dat door de vele verplaatsingen van de collectie de Cd's niet meer op alfabet staan. (Ja, dat stonden ze écht!). En zo komt het dat je het ene moment luistert naar Leo Fuld, gevolgd door Muddy Waters en the Commodores. En iedere cd, ik zei het al, zorgt voor heerlijke veelal emotionele flashbacks.
Als ik in de kast kijk, weet ik dat dat gevoel nog wel even zal blijven bestaan. Kortom, na vele ups and downs kan ik weer zeggen, ik hou van het leven. Maar toch wordt ik ouder..... gelukkig.